over mensen, politiek.. en basket

Al ooit gehoord van de BCFB? Natuurlijk niet.Al ooit gehoord van de Bijzondere commissie “financiële en bankcrisis”? Misschien ook niet.

Het is de commissie die moet nagaan hoe de regering de financiële crisis heeft aangepakt. Ik moet eerlijk bekennen, er zijn nog weinig mensen die door de bomen het Fortis-bos nog zien. En toch is ook die bijzondere commissie belangrijk. Omdat ze een keuze zal moeten maken. Omdat de politici van dit land een keuze zullen moeten maken, niet zozeer voor zichzelf. Maar wel voor iedereen die spaargeld bij de bank heeft staan.

Dé cruciale vraag zal zijn: moeten we ons banksysteem hervormen, méér onder controle van de overheid (van ons allemaal dus) brengen, of doen we gewoon verder zoals in het verleden. Het is dus belangrijk dat u, als kiezer, de juiste keuze maakt. Dat u, als kiezer, voor die politici kiest die uw keuze ondersteunen.

En laat me eerlijk zijn: die keuze voor u, als kiezer, is buitengewoon gemakkelijk. Rasliberaal Didier Reynders heeft bij herhaling in het parlement gezegd dat de bankcrisis precies aantoont dat ‘het systeem’, de ‘vrije markt’, perfect heeft gewerkt. Immers, als het in de privé misgaat, is er de overheid die bijspringt en de verliezen dekt. Ook ultraliberaal Jean-Marie De Decker is duidelijk. Hij pleit voor nog minder controle, nog minder regels. De vrije markt zal zichzelf wel reguleren.

Wel ik zal ook duidelijk zijn: ik wil geen samenleving waarin de overheid pas tussenkomt als het mis gaat en de belastingbetaler (wij allemaal dus) moet instaan voor de verliezen, voor de gevolgen van dit wanbeheer. Ik pleit voor een samenleving waarin de overheid ervoor zorgt dat het niet mis kán gaan, of althans al het mogelijke doet om te voorkomen dat het misgaat. Dat betekent dus inderdaad méér controle op de banken, wellicht méér regels om die banken te verplichten als een goed huisvader de zuurverdiende centen van ons allemaal te beheren.

De keuze is dus simpel: willen we dat de overheid enkel tussenkomst als het misgaat, of willen we een overheid die probeert te verhinderen dat het misgaat. Anders gezegd: willen we een brandweer die alleen maar branden blust, of een brandweer die ook preventief probeert branden te vermijden of de gevolgen van branden te beperken?

De keuze is simpel.
De keuze is aan u.

Als Belgen mogen me trots zijn op René Magritte, “onze” René Magritte, één van de belangrijkste surrealisten, zoniet dé belangrijkste van de vorige eeuw. Maar we mogen ook weer niet teveel overdrijven als we dan eens trots zijn. Glimmen van trots, tot daaraan toe. Maar toch geen na-aperij.

En laat ons eerlijk zijn, Yves Leterme zou wel eens de reïncarnatie kunnen zijn van René Magritte. U herinnert het zich wellicht nog. In april 2008 nam hij zijn ‘verantwoordelijkheid’ op door premier te worden, in juli nam hij zijn ‘verantwoordelijkheid’ op door zijn ontslag aan de Koning aan te bieden en enkele dagen later nam hij opnieuw zijn ‘verantwoordelijkheid’ op door toch weer gewoon als premier door te gaan. En u raadt het nooit, maar net voor Kerstmis, was hij weer daar: hij nam toch wel zijn ‘verantwoordelijkheid’ op met een tweede ontslag van zijn regering. En 2009 is nog maar pas begonnen en de oud-premier is alweer daar: hij neemt zijn ‘verantwoordelijkheid’ op als Eerste Militant voor zijn partij. Toch wel surrealisme in het kwadraat? Leterme als Eerste Magritte van deze eeuw. Tot daar blijft het grappig.

Minder grappig wordt het met de komst van de ernstige Van Rompuy. Gedaan met het surrealisme zou je denken. Het tegendeel blijkt waar. Het surrealisme wordt gevaarlijk.
Enkele voorbeelden.
Het grootste begrotingstekort sedert mensenheugenis: er komt geen begrotingscontrole.
De asielproblematiek: al bijna een jaar lang geen beslissing van de regering.
Kernuitstap of niet: geen beslissing van de regering.
KBC moest gered worden: geen beslissing van de federale regering.
Een schrootpremie om de auto-industrie te ondersteunen: geen beslissing van de regering Van Rompuy.
De beloofde staatshervorming: geen beslissing.
BHV: geen beslissing.

Het lijkt er dus op dat deze regering geen beslissingen neemt. En dat is ook zo. Maar vergis u niet: ook niet beslissen is keuzes maken. Keuzes met zware gevolgen. Gevolgen voor ons allemaal.

Niets doen aan het dramatische begrotingstekort betekent dat onze kinderen en kleinkinderen worden opgezadeld met niet alleen de afbetaling van die schuld, maar ook nog eens met de betaling van onze toekomstige pensioenen.
Niet beslissen inzake kernenergie ontmoedigt vandaag investeerders in alternatieve energiewinning.
Niets beslissen inzake asiel en migratie drijft vele mensen tot wanhoop.
Niet alles doen om een staatshervorming via onderhandelingen te doen slagen, zet mensen tegen elkaar op en maakt ons samenleven moeilijker.

Ik hou van Magritte en zijn speels surrealisme.
Ik haat het gevaarlijke surrealisme van de federale regering de afgelopen 20 maanden.

Maar u hebt de keuze.

Gisteren de twee borsten gezien? Op de affiche van vlaanderenstemt.be? Kiest u voor de linker of de rechter? Of verkiest u eerder de mannenborst? Kijk, dat is pas een makkelijke keuze.

Het leven staat echter bol van moeilijke keuzes, elke dag opnieuw, met dikwijls vérstrekkende gevolgen. Naar welke school stuur ik mijn kinderen? Willen we wel kinderen? Bij welke baas ga ik werken? Of blijf ik liever mijn eigen baas? Is trouwen wel een goed idee? Is scheiden de enige optie? Al heel wat moeilijker dan te kiezen tussen een linker- en een rechterborst, niet? Maar het zijn allemaal keuzes over je persoonlijk leven en jij en je omgeving worden dagelijks met de gevolgen van die keuzes geconfronteerd.

En soms, om de zoveel jaren, moet je ook nog eens nadenken, niet over jezelf, maar over de samenleving waarin we leven. Over de anderen. Over hoe we samen verder willen. Over hoe we proberen om aan onze kinderen een betere wereld over te laten. En ook dan moeten we keuzes maken. Nogmaals, niet over ons eigen zelf, wel over “ons”, “wij”, “samen”.

En dat is nóg moeilijker. Voor zover we ook écht het verschil willen maken. En laat zij die beweren dat stemmen of niet stemmen toch geen verschil maakt, onmiddellijk zwijgen. Het volstaat naar de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten te verwijzen om te weten dat elke stemt telt, elke stem het verschil kan uitmaken. Verandering kan. Maar die moeten we dan zelf in gang zetten door een duidelijk signaal te geven.

En laat ook degenen zwijgen die beweren dat alle partijen één pot nat zijn en dat er geen verschillen meer bestaan. De verschillen zijn levensgroot. En ik zal er de volgende dagen enkele – slechts enkele – aan u meegeven.

Laat me beginnen met de verkeersslachtoffers. Voor het eerst in ruim een halve eeuw autogeschiedenis is het jaarlijkse aantal verkeersdoden onder de duizend gedaald. Iedereen zal het met me eens zijn dat elke verkeersdode er één te veel is. Grote eensgezindheid, zou je dus denken. Niets makkelijker als keuze: minder verkeersdoden. Tot daar is het makkelijk.

Moeilijker wordt het wanneer we echt moeten beslissen hoe we het aantal verkeersdoden willen laten dalen.

De socialisten hebben de afgelopen jaren voortdurend ingezet op minder doden in het verkeer en dus méér controle: meer snelheidscontroles (via ondermeer de door sommigen gehate flitspalen), meer alcoholcontroles, meer drugscontroles. Niet altijd even sympathiek, maar stilaan begint het zijn vruchten af te werpen. Elke dode minder is immens menselijk verdriet uitgespaard. Dus meer dan de moeite waard. Althans dat vinden wij.

Anderen, met Dedecker op kop, staan pal achter het principe “meer vrijheid, meer blijheid”. Iedereen moet volgens hen het recht hebben, de vrijheid hebben, om zelf te bepalen hoe hard hij wil rijden ongeacht het aantal slachtoffers dat daarmee uit het leven wordt weggerukt. Flitspalen beschouwen ze als pesterijen om de pesterijen. Afbreken die boel.

Wel, daar heeft u al een eerste keuze. Meer verkeersdoden of minder verkeersdoden. Ieder voor zich of toch een paar afspraken met elkaar voor een veilig verkeer. De keuze is aan u.

Hoera! Hoera! Volgens de regering heeft ze vannacht haar ‘makkelijkste begrotingscontrole ooit’ afgerond (sic!). Maar eigenlijk heeft ze enkel berekend hoe diep de put is en neemt akte van een tekort van maar liefst 11 miljard euro of 3,4 procent van het BBP. Voor de rest doet ze niets. Het gebrek aan leiding en daadkracht van premier Van Rompuy brengt de sociale toekomst in gevaar. Als de regering echt het vertrouwen van de mensen wil terugwinnen, moet ze de problemen eindelijk aanpakken.

Ik wil er de Premier toch even op wijzen dat het begrotingstekort maar gedeeltelijk te wijten is aan de recessie. Het grootste deel van het tekort veroorzaakt de regering zelf door een gebrek aan beleid. Zo steeg vorig jaar de staatsschuld met 3,5 miljard euro, waarvan 2,5 miljard euro niets te maken had met de crisis, maar enkel met een gebrek aan beleid. Ook voor dit jaar 2009 is een groot deel van het tekort van 3,4 procent dat de regering vaststelt, te wijten aan het ontbreken van enige daadkracht.

De regering Van Rompuy heeft de plicht ten aanzien van de gezinnen om deze leegloop van de Belgische schatkist te stoppen. Andere landen, zoals Nederland, bewijzen dat het kan. Niets doen is geen optie. De rampzalige begroting betekent niet enkel minder werkingsmiddelen die beschikbaar zullen zijn om in de toekomst nog een beleid te voeren. Ook het probleem van de vergrijzing wordt stilaan een nachtmerrie. Vanaf 2010 zullen de pensioenkosten aanzienlijk stijgen, maar … er zal geen geld zijn!

Van Rompuy treedt hiermee in de voetsporen van zijn voorganger Leterme. Onder Leterme werden er al geen pensioenreserves opgebouwd. Onder Van Rompuy loopt de achterstand in de noodzakelijke pensioenreserves explosief op.

De regering Van Rompuy doet de sociale zekerheid op haar grondvesten daveren. Geen pensioenreserves, jaarlijks aanzienlijk minder beschikbaar voor beleid en een staatsschuld die in 2015 opnieuw over de kaap van 100% van het BBP zal gaan. Dit is de erfenis van de huidige regering voor de volgende generaties: ze steelt de toekomst van onze kinderen en het pensioen van onze ouders!

Ook de regering geeft het nu toe. Ons land evolueert naar een desastreus begrotingstekort van méér dan 3 procent. De weigering om maatregelen te treffen en het immobilisme van de regering Van Rompuy zijn verbijsterend. Op die manier steelt de regering de toekomst van onze kinderen en het pensioen van onze ouders.

De regering Van Rompuy minimaliseert het begrotingstekort van meer dan 11,5 miljard euro en het tekort van 2 miljard euro in de sociale zekerheid. Zelfs de liberalen leggen zich hierbij neer en vinden dat de begrotingscontrole die deze week plaatsvindt hooguit een ‘technische oefening’ is. Opnieuw gebruikt ze de ons omringende landen als excuustruus voor haar tekort. Maar wat deze regering er vergeet bij te vertellen, is dat de staatsschuld, die nu opnieuw 95% van het BNP overschrijdt, veel groter is dan in onze buurlanden.

Alle inspanningen die de bevolking de voorbije jaren heeft geleverd, worden dit jaar weggeveegd. Doordat deze regering niets doet aan het gigantisch begrotingstekort, organiseert ze het faillissement van de sociale zekerheid, hypothekeert ze de toekomst van onze kinderen en brengt ze het pensioen van onze ouders in gevaar.