Ingedeeld onder: 2009
Iemand tegen wil en dank in leven houden, is gruwelijk. Moet iemand van 93 jaar nu echt in hongerstaking gaan om te mogen sterven?
Om in aanmerking te komen voor euthanasie moet je lijden aan een ongeneeslijke ziekte die ondraaglijk lijden veroorzaakt. De wetgever wil voorkomen dat (oudere) mensen te snel grijpen naar levensbeëindiging als ze zich in een uitzichtloze situatie bevinden. Ouderen hebben recht op zoveel mogelijk ondersteuning om hen een betere levenskwaliteit te geven en te voorkomen dat ze levensmoe worden. Maar als die ondersteuning niet helpt en mensen desondanks volledig bij bewustzijn, herhaaldelijk én langdurig benadrukken dat ze willen sterven, mogen deze mensen niet aan hun lot worden overgelaten.
Het is mensonwaardig dat een vrouw van 93 jaar in hongerstaking moet gaan omdat ze volgens de wet niet zelf mag beslissen over haar levenseinde. Bovendien is het bijna krankzinnig dat ze ondertussen wel sondevoeding mag weigeren. Dus wat de samenleving nu eigenlijk zegt, is: je mag niet menswaardig sterven, maar je mag je wel laten uithongeren en zo een lange doodstrijd sterven.
De wet op euthanasie komt al tegemoet aan mensen met een ongeneeslijke ziekte die ondraaglijk lijden. Maar zeker nu mensen steeds langer leven, moeten we ook een menswaardig antwoord vinden voor mensen die in een gelijkaardige situatie zitten als Amelie van Esbeen; mensen die autonoom en wilsbekwaam een einde aan hun lijden willen maken. De overheid mag niet tussenkomen in de gezinssfeer als het over roken in de huiskamer gaat omwille van de privacy. Maar als het over het meest intiemste van een mens gaat, je eigen leven, heb je – zelfs als je wilsbekwaam bent en autonoom kan beslissen, niets te zeggen over je eigen leven?…
Ik vraag dat alle partijen samenzitten en een grondig debat hierover aangaan. Het probleem onder de mat vegen, is volgens mij geen optie. Want zij die weigeren het debat te heropenen, wat is hun alternatief? Dat steeds meer mensen wanhoopsdaden verrichten zoals hongerstakingen en polsen oversnijden?…
1 Reactie tot nu toe
Plaats een reactie
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Misschien een stomme opmerking, maar is dat dan geen regularisering van zelfmoord? Moet elke mens die levensmoe is dan niet kunnen beslissen om te sterven, in de opvatting die u hier neerschrijft? Het zou natuurlijk goed zijn voor situaties bij de NMBS, waar zelfmoorden grote problemen opleveren voor duizenden mensen, maar toch lijkt mij dit een beetje gevaarlijk. Wat definieer je dan als “levensmoe”? Opgebrand, zoals de oude vrouw die wil sterven, of iemand die niets meer in het leven ziet omdat het hem of haar alleen maar kwaad lijkt te berokkenen?
.
Comment door Michiel maart 24, 2009 @ 7:49 pmVoor alle duidelijkheid: ik ben gewoon niet geheel overtuigd van de haalbaarheid. Als mevrouw Van Esbeen wil sterven, dan mag die dat wat mij betreft. Maar waar trek je de grens? Ik denk ergens ook dat er andere mogelijkheden moeten zijn, zodat de vrouw op zich weer zin krijgt om te leven. Haar leven is nog niet gedaan, ze was nog heel helder geloof ik. Is de vraag naar de dood dan niet eerder een vlucht van de wereld, waar ze zich niet meer thuis in voelt? En kan dat niet anders opgelost worden?
Als u er een antwoord op hebt, dan hoor ik dat heel graag