over mensen, politiek.. en basket

Naar aanleiding van de recente stakingsacties in een aantal bedrijven hebben verschillende waarnemers het de laatste dagen over een schandalig gedrag van werknemers, een gedrag met nefaste gevolgen. De beschuldigende vinger gaat streng omhoog.
Laten we toch even de context waarin de stakingen zich afspelen, nader bekijken.

We hebben – gelukkig – een aantal jaren achter de rug waar de bedrijven het goed deden. De groei van de omzet, de winsten en het exploitatieresultaat was zeer aanzienlijk. Een stuk hoger trouwens dan de economische groei, en dat jaren op rij. Vele bedrijven hebben ook heel wat geïnvesteerd. De dividenden aan de aandeelhouders stegen navenant.

En al die tijd kwam er vanuit het bedrijfsleven steeds de boodschap dat de lonen moesten matigen. Dat dat belangrijk was voor de concurrentiepositie van onze ondernemingen. Over opleiding en vorming van de werknemers, over investeringen in onderzoek en ontwikkeling – nochtans zeker zo belangrijk voor de concurrentiekracht van de bedrijven – werd nauwelijks gesproken.

En plots, sinds een half jaar bereiken de energieprijzen recordhoogtes, en vliegen de voedselpijzen de hoogte in. Daar komt nog bij dat er ernstige twijfels bestaan of die prijsstijgingen wel rechtmatig en verantwoord zijn. Zo heeft de waakhond van de energieprijzen, de CREG, tot tweemaal toe zijn twijfels geuit bij de prijsstijgingen van Electrabel. Uit een Vlerick-onderzoek blijkt daarenboven dat winkeliers en groothandelaars in grote getale toegeven dat de prijzen té sterk zijn gestegen. Ten slotte zijn de herhaaldelijke prijstijgingen van brood niet te herleiden tot stijging van de grond- en brandstoffen, ook dat is deze week gebleken.

Ondanks al die vaststellingen, ondanks die reële prijsstijgingen, menen sommigen het zonlicht te moeten ontkennen.
Unizo heeft het over een fictief probleem en beweert met grote stelligheid dat de koopkracht van de mensen onaangeroerd blijft. En dat op een moment dat de inflatie in ons land het hoogste peil sedert 16 jaar bereikt.
Anderen verwijzen naar de automatische loonindexering om te concluderen dat er eigenlijk niks aan de hand is. Terwijl ze natuurlijk goed weten dat precies producten zoals benzine en mazout, die niet in de indexkorf zitten, duurder worden.

En ondertussen wordt er een noodregering gevormd, waarbij de “nood” slaat op de verklaring van Verhofstadt dat ze zich vooral en prioritair zou gaan bezig houden met het nemen van dringende maatregelen om de impact van al die prijsstijgingen voor de gezinnen minstens draagbaar te maken.
En wat heeft die noodregering na ruim een maand regeren aan maatregelen genomen? Niets, behalve een aantal studies bestellen. Of toch, ze heeft twee maatregelen inzake koopkracht aangekondigd.
De eerste is de uitbreiding van het stookoliefonds. Nota bene een voorstel van de socialisten. Alleen geldt die niet voor al die gezinnen die voor de winter hun mazouttank hebben moeten laten vullen.
De tweede betekent zelfs een aantasting van de koopkracht van de gezinnen. De verhoging van de prijs van de dienstencheque met maar liefst drie euro per cheque, of drie euro per uur poetshulp.
Een interimregering die – in strijd met haar eigen beloftes – het leven van de mensen nog duurder maakt.

Is het dan verwonderlijk dat werknemers zich organiseren om een noodsignaal te geven. Ze hebben een probleem, ze voelen dat ze gewoon minder kunnen met hun loon, en er is geen uitzicht op een oplossing. Natuurlijk niet.
Het is dan ook verbazend dat sommige waarnemers zeer scherp uithalen naar die werknemers. Alsof zij de neergang van de bedrijven, hun bedrijven zouden beogen. Dat zijn werknemers die hun bedrijf graag zien en er ook veel voor over hebben.
En werkgeversorganisaties die als protest tegen die stakingen, zelf in staking gaan, en elk sociaal overleg opschorten, zouden beter moeten weten.

Werkgevers en werknemers mogen niet in de val van “ons eigen groot gelijk” trappen.
Ze zouden ons af en toe eens moeten proberen zich in te leven in de situatie van de ander. En niet te snel met het beschuldigend vingertje klaarstaan.
Met het communautaire “grote eigen gelijk” als voorbeeld, weten we immers dat dit tot niets leidt.