over mensen, politiek.. en basket

Een maand geleden kreeg ik de directrice van het KTA1 uit Hasselt aan de lijn. De school viert dit jaar haar 60-jarig jubileum. Of de minister misschien een uurtje les zou willen geven aan de leerlingen informatica?
Nadat ik had toegezegd, kwam al snel de vraag of dat dan twee uurtjes konden worden.
Geen probleem natuurlijk. De échte vraag was eigenlijk of de leerlingen dat wel zagen zitten.

Ik dus vorige week dinsdag naar het Atheneum. Nog een koffietje met de “directrice” en toen kon ik eraan beginnen. Veertig paren nieuwsgierige ogen verwelkomden mij.
Meteen nadat ik de “directrice” had bedankt voor de uitnodiging en de leerlingen had uitgedaagd om mij te onderbreken als er vragen waren, ging de eerste hand al omhoog. “Het is directeur!”, wierp één van de leerlingen me voor de voeten. “Of mevrouw de directeur, niet mevrouw de directrice”. Gelijk had hij natuurlijk. Mijn eerste les al onmiddellijk gekregen. En we waren nog geen vijf minuten ver.

Het leuke was dat die opmerking de sfeer onmiddellijk wat losser maakte en iedereen – mezelf inbegrepen – wat meer op zijn gemak stelde.

Eerst legde ik uit hoe belangrijk het is om alle Belgen met internet te leren werken. De grote kloof tussen degenen die wel met de computer en internet overweg kunnen en zij die daarin niet mee zijn, moet verdwijnen.
Hierna kwam onze elektronische identiteitskaart aan bod. Iets waarop we allemaal trots mogen zijn.
België is met die kaart namelijk koploper in de wereld.

Dit onderwerp veroorzaakte plots een spervuur aan vragen en opmerkingen. Alsof de leerlingen ze het hadden afgesproken. De ene bedenking al meer spitsvondig dan de andere. En ik maar antwoorden. Toen ik dacht op alle vragen een goed antwoord te hebben gegeven, kwam uiteindelijk die ene vraag… Die ene vraag waarop ik het antwoord schuldig moest blijven. Die ene vraag waarbij ik mijn hulplijn moest inschakelen.
En toen ik dat ook ootmoedig toegaf, zag ik hier en daar een glimlach verschijnen. Die minister weet ook niet alles, zag ik ze denken.

Dat is nu net de essentie van het onderwijs: Onze jongeren klaarstomen voor de samenleving. Hen een voldoende kritische geest meegeven. Niet alles klakkeloos aanvaarden. Maar vragen stellen.Eigen inzichten op tafel durven leggen.

En dus trok ik als “leraar voor één dag” met een glimlach om de lippen de klasdeur achter mij dicht. Missie volbracht.